Saterdag 18 Augustus 2018

DIE STILTE VOOR DIE STORM

Dis helder oordag, maar selfs die son het bang-bang gaan skuiling soek. Die wolke hang donker en laag. ‘n Vreemde stilte hang in die lug. Dis asof die hele natuur in ‘n swanger stilte is – in afwagting op dit wat kom. Dis asof elke klank, elke reuk en elke sigbare beeld sterker raak by die oomblik. Elkeen reageer anders daarop, maar jy probeer om die skrik in jou lyf stil te hou. Wat klink so? Wat ruik so? Wat? Het? Nou? Gebeur? Wie het nou weer wat gesê?
Wees stil, my hart, wees stil.
‘n Doodse stilte van oraloor. En jy weet! Enige oomblik gaan die hel self losbars! Niemand hoef jou dit te sê nie, want jy weet dit, jy voel dit, elke vesel in jou liggaam is bewus van dit wat kom. Maar wanneer? Nee, dit weet jy nie. Jy wag saam met alles anders rondom jou.
Jy het dit self nog nooit ervaar nie, maar jy het al gehoor daarvan. Geen slagoffer kom sonder letsels uit hierdie storm nie. Iewers slaan die storm wel sy seermaak-hou wat lewenslank ‘n swartblou groef laat, dáár waar hy getref het ... opgehewe en (soms) uiters pynlik ... ander loop net later so half kruppel-kruppel met ‘n ‘askies tog’ houding oor die klein gebrek wat oorgebly het.
En wanneer die eerste blitse aankondig “Die storm is hier!” probeer jy jou lyf klein hou, maar jy weet hierdie keer is dit jou beurt. Of jy hardloop en of jy stil bly staan, jou beurt is jou beurt!

Die enigste vraag is net: Sal ek kan opstaan wanneer die laaste donderslag geslaan het?

Geen opmerkings nie:

Plaas 'n opmerking

OU AAND SE DINKDINGE: EK IS DOM ...

  So ‘n week of twee was dit weer dáárdie tyd van die jaar: Rapporte kom van die skool af huis toe ... My seun stuur sy dogtertjie se rappor...